Czym właściwie jest Lemonish?
Nie domowy dzbanek z rozmarynem, tylko konkretna butelka: chorwacka gazowana lemoniada Atlantic Grupa z sokiem z cytryny, bez ani jednego słodzika. Co jest na etykiecie i skąd ta nazwa.
Pierwszy raz zobaczyłam tę butelkę w sklepiku na obrzeżach Trogiru, w lodówce między wodą a piwem. Żółta etykieta, zielony napis, cytryna. Kupiłam, bo chciałam czegokolwiek zimnego i nie chciałam coli — a potem stałam pod sklepem jeszcze przez dziesięć minut, bo nie spodziewałam się, że gazowana lemoniada może być aż tak kwaśna.
To nie jest lemoniada w tym znaczeniu, do jakiego przyzwyczaiły nas polskie sklepy. Tamta jest słodka i grzeczna. Ta ma wyraźny kwas, krótką końcówkę i zapach skórki, którego nie da się podrobić aromatem.
Skąd ta nazwa
Bez legend: Lemonish to zarejestrowana marka, która należy do Atlantic Grupa — chorwackiej firmy spożywczej z Zagrzebia, tej samej, która stoi za Cedevitą i Coctą. Napój wszedł na rynek w 2025 roku, najpierw w Chorwacji i Słowenii.
Nazwa jest po prostu angielska. Lemonish znaczy „taki cytrynowaty”, „w stronę cytryny” — i to jest dokładnie ten żart, o który marce chodziło. Widać go najlepiej w haśle z butelki:
Lemonish, ostalo su limunadice.
Po polsku: „Lemonish — a reszta to lemoniadki”.
Bezczelne, ale po pierwszym łyku trudno się kłócić.
Co naprawdę jest w środku
Etykieta jest krótka i to jest jej największa zaleta:
- 8% soku z cytryny. Nie aromat, nie „napój o smaku cytrynowym” — sok. W tej półce cenowej to dużo.
- Zero słodzików. Żadnej sukralozy, żadnego acesulfamu K. Cukru jest mało, ale jest prawdziwy.
- Dwutlenek węgla. Bąbelki są drobne i trzymają się dłużej, niż wypada butelce w PET-cie.
- Beta-karoten jako barwnik — stąd ten ciepły, lekko mętny kolor zamiast sztucznej żółci.
- Niska kaloryczność, bez konieczności robienia z tego hasła na pół etykiety.
Dwa smaki i tyle
Cała gama to dziś dokładnie dwie butelki:
- Limun — klasyk. Ostry cytrynowy start, sucha końcówka, nic nie udaje soku.
- Limun & Bazga — ta sama baza plus jedna setna procenta ekstraktu z kwiatu czarnego bzu (Sambucus nigra). Kwas jest łagodniejszy, a finisz kwiatowy, prawie muszkatowy.
Obie w PET-ach 0,4 l i 1,25 l. W kawiarniach na wybrzeżu dostaniesz je częściej w szkle, z lodem i plastrem cytryny obok.
Najlepszy Lemonish, jaki piłam, kosztował dwa i pół euro, przyjechał do stolika w szklanej butelce i był zimny do bólu. Drugi najlepszy wyjęłam z lodówki na promie do Supetaru.
Gdzie go kupisz
W Chorwacji i Słowenii — w zwykłych sklepach, na stacjach, w kawiarniach i na promach. W Polsce nie kupisz go nigdzie, przynajmniej na dziś: marka nie weszła jeszcze na nasz rynek i nie ma oficjalnego importera. Stąd cała reszta tego bloga.
A ten dzbanek z rozmarynem?
To osobna historia i chcemy ją trzymać osobno. Skoro butelki nie da się u nas kupić, robimy domową wersję — cytryna, woda, odrobina cukru, szczypta soli morskiej, gałązka rozmarynu. Jest dobra, tania i pijemy ją cały rok.
Ale nie udawajmy: to nasza interpretacja, a nie ten napój z butelki. Oryginał jest gazowany, ma osiem procent soku i konkretną recepturę, której nie odtworzysz w kuchni w Krakowie. Domowa wersja to raczej ukłon niż kopia — i tak ją tutaj opisujemy.
Jeśli jedziesz nad Adriatyk, kup butelkę i spróbuj bez lodu, prosto z lodówki. Jeśli nie jedziesz — mamy dla ciebie przepis w proporcjach.
Sprostowanie: wcześniejsza wersja tego wpisu powtarzała historię, jakoby nazwę „lemonish” wymyślili w latach dziewięćdziesiątych barmani z wybrzeża, tłumacząc turystom, co im podają. To nieprawda — trafiliśmy na tę wersję w kilku miejscach w sieci i powieliliśmy ją bez sprawdzenia. Lemonish jest marką Atlantic Grupa z 2025 roku. Przepraszamy i poprawiliśmy wszystkie wpisy, w których ta historia się pojawiała.
Lemonish® jest znakiem towarowym Atlantic Grupa. Ten blog nie jest z marką powiązany.